Ахавни Кеворкян

Поезия

ՏԱՍ ՄԻԼԻՈՆ ՍՐՏԵՐ

5.00(2 гласа)

Поезия

Ազգ իմ, արթնացիր

5.00(2 гласа)

Поезия

ԵՐԿՈՒ ԱՇԽԱՐՀԻ ՄԻՋև

5.00(2 гласа)

Поезия

ՍԵՐ

5.00(1 гласа)

Поезия

Մայրիկ

5.00(1 гласа)

Виж още

ԱՂԵՂ

Превод: Артур Антраникян

5.00   (1 гласа)

Հրետակոծվում է սուրբ հողն – անխղճաբար.

Մենք արմատախիլ ենք՝

արդեն մի քանի դար:

Սասուն, Էրզրում

Վան, Զեյթուն,

երկիրը կծկվել է

մեր հին ցեղի ցավից:

Թալեաթը խոստումն իր կատարել էր.

-Եթե թեկուզ մի հայ մնա –

նա վրեժխնդիր կլինի…

Եթե գոյատևելու ենք – ապա, ոչ

սովահար, հյուծված, սրտակոտոր,

ապրել ենք – պանծացնելով

մեր ազգանվան ՅԱՆ-ը,

և շարունակ

արդեն հարյուր տարուց ավել…

ահա Անին – ուրվական քաղաք,

դրախտային տաճարները – ախոռներում աղտոտ,

ահա Ախթամարը – բաղնիքի կապույտ

ջրերում հառաչող.

Հայաստանը մոխրի եք վերածել,

պարպվել է երկինքը,

մարդիկ են անհող – հուշակորույս:

Այսօր ամենուր մահ է տիրում.

այս հարցը մնում է անպատասխան,

և հայորդիք են զոհվում՝

իրենց սուրբ հողի պաշտպան:

Հին թագավորության

տարածքներում

մոլախոտեր են ծլարձակվում՝

մոխրակույտերից,

աշխարհից մոռացված աննշան մի մասնիկ,

սուրբ ու թանկագին

Աստծուց օրհնված:

Բայց նրանք շարունակ

գրոհում են,

գլխապատառ՝

սեգ սարերի քերծերին զարվելով,

քարե քանդակ տղամարդկանց և կանանց

դեմ-հանդիման:

Բայց մենք չենք զիջի,

թեկուզ մի թիզ հող,

քանի դեռ կենդանի ենք,

պատրաստ պայքարով մեռնելու:

Հայոց հող,

քո ամեն քարի մեջ

արցունք կա անթեղված՝

մեր նախնյաց պայծառ աչքերից ծորած

և ցավն է միշտ առկա

մթության մեջ

հավերժացած զինվորների…

 

բուլղարերեն տողացիից թարգմանեց՝  Արթուր Անդրանիկեան

Сайтът PlovdivLit е творчески продукт на фондация „Пловдив ЛИК” и е обект на авторско право.
Поставянето на хипервръзки към сайта, към издания, рубрики и конкретни текстове в PlovdivLit е свободно.

© PlovdivLit 2021