taşranın kuşları

Güz gelince anılar bırakmaz onlar da gelirler
incelikli gülüşler, kırgınlıklar, yalnızlıklarla

başlangıcım olsun dediğin bir yolculuk
iki ağacın arasına sıkışmış
küçücük bir otobüs durağında bitmişti
bir daha göremeyeceğin yol arkadaşların
gitmişti gecenin karasında kaybolup

birine adresini vermiştin
mektubu gelmişti birkaç defa,
ne bekliyordun ki bu zarflarda
insan insana ne zaman mucize olur

o elmalarıyla meşhur bir şehirde yaşıyordu
sen hiçbir zaman bilemeyeceği yoksunluğu

açıp okuduğun kitapların vardı
ne çok haksızlık buluyordun kimi sonda
ışığın yandığı o eve varmak
mümkün olsun diye yazıyordun

kış gelince herkes aynı sokağa çıkıyor
zamanı geriye döndüremeyenlerin anılarında
sonra çayın buğusuna sakladığınız konuşmalar
duruyordu önünüzde hep aynı yokuş
karlara bata çıka yürünen bir yol

bir arkadaşın söylemişti bunu sana değil mi
yazdığın notu yirmi sene sonra bulduğunu
ne yazdığını şimdi hatırlaman mümkün değil
dalgınlıklardan anlar yaratarak
bir fotoğrafa bakar gibi bakıyorsun içine