Отец, татко, патер

p;                Оттука, и не е сосем далеку од вистината, интуитивното претчувство, дека во поново време, попрво сведочиме за една спротивна појава -  така што ја претпочитаме ултимативната сила на Синовите, наместо строгиот и непореклив авторитет на Татковците,                  

                    Макар што, според мислењето на Едгар Морен, феноменот на педократизација – или, (симболичко) владеење на синовите (вклучувајќи го во себе денес широко распространетиот култ на младоста), секако постоел и порано, истиот е понагласено присутен од средината на 50-тите години на 20 век, како дел од подемот на масовната култура, односно, сценското и медиумско „излегување“ и промоција на младоста, хипостазирана во ликовите на култните ѕвезди во музиката, филмот, литературата, модата, воопшто естрадата – чијшто сјај не потемнел се’ до денешни дни (Елвис Присли, Жан Лик Годар, Клод Шаброл,Франсоаз Саган, Ив Сен Лоран).

                  Во врска со тоа, занимливо е да го наведеме мислењето и на еден од ликовите во романот Последниот збор од Ханиф Курејши: „Западот се обиде во 60-тите години да го отстрани таткото, без оглед дали е авторитарен или не. Така, завршивме со, како што честопати љубезно укажувате, култура на самохрани мајки“ (Ханиф Курејши, Последниот збор, Или или, Скопје, 2016: 180)                                          

                     

                 3.  Според Фројдовската, односно, овојпат психоаналитички втемелената проекција, односот  татко - син се одвива низ динамиката и неотповикливоста на еден постојан, помалку или повеќе видлив (и доживотен) внатрешен конфликт, што се води во неспокојната душа и амбивалентна опсервација на синот, како раскажувач и/ли лик во романескната нарација

   &nbs