Отец, татко, патер

„мешаните емоции“ што го проникнуваат татковско-синовскиот однос во повеќе варијации, дури и кога станува збор само за еден, конкретен семеен наратив, се издвојува мошне актуелниот (и неодамна на македонски јазик преведен) роман „Домашна змија“, од современиот албански писател Аријан Лека.Во еден момент, таткото на нараторот, кој е морепловец , ја признава сопствената првична неподготвеност, во мигот кога требало да се соочи со улогата на родител (однсоно, губитокот на својата слобода):

                       „Јас попрво би бил морско коњче, отколку татко (Домашна змија,, 2016:21)...

                      Но, уште порадикален  –  при тоа, самоироничен, потресно интониран и амбивалентен – е суровиот исповеден параграф на синот, по повод  смртта на татко му :

                   „Да. Да. Го сакав мојот татко повеќе од сите други, особено откако умре... Тој умре, за да ми го отвори патот и за да ме ослободи...Откако почина, станав поблизок со него“ (Домашна змија, 2016, 25-27).

                     При крајот од романот, овој, болно притаен, меѓугенерациски антагонизам, одново исходува во подбивен манир: „Натпреварот меѓу поколенијата секогаш завршува нерешено. Реми, татенце!“ (Домашна змија, 2016:164).

                   Токму во овој невралгичен и компликуван јазол, што ја одбива и и‘ се спротивставува на праволиниската интерпретација на односот кон таткото како неприкосновен патријархален авторитет и симбол, лежи и аргументот за спроведувањето на необично смелата инверзија, што ја прави психоанализата, по однос на прочуената „равенка“, искажана во светата книга на Евреите –Талмудот, дека : „Таткото е крал на човекот“. За разлика од тоа, психоанализата на Фројд станува позната (и, во медицинската литература, до ден денес оперативна), и не помалку еретичка хипотеза, дека, всушност: „Детето е татко на човекот“ (а не обратно, како што од прастари времиња порачувал, не само,Талмудот).

  &nbs